แม้จะเป็นในวันหยุดที่มีแต่เสียงเด็กวัยเดียวกับผมวิ่งเล่นซนกัน แต่เพราะสายตาที่ขาดหายไปจึงไม่อาจร่วมเล่นสนุกด้วยกันได้
ผมจึงทำได้เพียงแต่เฝ้าที่ม้านั่งเก่าๆแล้วฟังเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความสนุกสนานเหล่านั้น
แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมหงอยเหงาเลย เพราะผมจะมีเธอผู้จะมานั่งข้างๆกับผมเสมอ
เธอผู้ไม่สามารถไปไหนในวันหยุดเหมือนกับผมเพียงเพราะพวกเราไม่เพรียบพร้อมเหมือนคนอื่น เธอผู้ไม่สามารถเปล่งเสียงอะไรได้
แม้จะลำบากแต่พวกเราก็คุยกันได้เรื่อยๆ คงเพราะว่าผมชอบเธอคนนั้นเข้าซะแล้ว

ผมก็เลยอยากจะลองข้ามสิ่งนั้นไป ผมจึงลองปลูกดอกไม้ต้นเล็กๆ เพราะกลิ่นดอกไม้ของมันช่างไพเราะเหมือนเสียงนกร้องในยามเช้า
เพื่อเป็นสัญญาความเป็นเพื่อนกันของพวกเรา... ตลอดไป

.......

วันนี้คงเป็นวันพิเศษบางอย่าง เพราะเธอมาอวดการเป่าลมลู่ไปกับใบไม้ใบเล็กๆที่ไม่สามารถใช้เป่าให้มีเสียงแหลมได้
แต่แม้จะไม่ไพเราะเริดหรู แต่เธอก็ได้แสดงความพยายามที่จะตอบรับไมตรีจากผมแล้ว... และนั่นล่ะ คือสิ่งที่สำคัญ

แม้จะเป็นในวันหยุดที่มีแต่เด็กวัยเดียวกับฉันวิ่งเล่นซนกันไปมา แต่เพราะสัมผัสที่ขาดหายไปจึงไม่อาจร่วมเล่นสนุกด้วยกันได้
ฉันจึงทำได้เพียงแต่เฝ้าที่ม้านั่งเก่าๆแล้วมองภาพที่เปี่ยมไปด้วยความสนุกสนานเหล่านั้น
แต่นั่นไม่ได้ทำให้ฉันหงอยเหงาเลย เพราะฉันจะมีเขาผู้จะมานั่งข้างๆกับฉันเสมอ
เขาผู้ไม่สามารถไปไหนในวันหยุดเหมือนกับฉันเพียงเพราะพวกเราไม่เพรียบพร้อมเหมือนคนอื่น เขาผู้ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้
แม้จะลำบากแต่พวกเราก็คุยกันได้เรื่อยๆ คงเพราะว่าฉันชอบเขาคนนั้นเข้าซะแล้ว

ฉันก็เลยอยากจะลองข้ามสิ่งนั้นไป ฉันจึงลองเป่าใบไม้ในสวนเล็กๆ เพราะกลิ่นใบไม้ของมันช่างสวยงามเหมือนแสงตะวันในยามเย็น
เพื่อเป็นสัญญาความเป็นเพื่อนกันของพวกเรา... ตลอดไป

.......

วันนี้คงเป็นวันพิเศษบางอย่าง เพราะเขามาอวดดอกกุหลาบสีแดงเปื้อนดินต้นเล็กๆที่ไม่สามารถใช้ปักประดับแจกันได้
แต่แม้จะไม่งดงามเริดหรู แต่เขาก็ได้แสดงความพยายามที่จะตอบรับไมตรีจากฉันแล้ว... และนั่นล่ะ คือสิ่งที่สำคัญ

---------------------------

FreeTalk :
- ฟิกชั่นสั้นกุดดีจริงๆ แรงดลใจมาจากสารคดีบ้านเด็กกำพร้าที่รวมเด็กๆที่พ่อแม่ทิ้งเพราะลูกไม่สมประกอบที่พึ่งปิด TV ไปเมื่อครู่ ทำให้จู่ๆก็ไฟติดแต่งฟิกสดนี้ได้...
- ฟิคนี้แต่งขึ้นมาในวันวาเลนทรอยซะด้วย -3-

Asahi
ลงวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548